Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Θέση.

Κάποιες από τις ζωές μας είναι οι επιλεγμένες προσπάθειες για την φυσιολογική ανάγκη να μην αποτύχουμε.
Στάδια της προσωρινής εγωκεντρικής τάσης για αποδοχή από τους γύρω μας, στάδια αποχώρησης και συγχώρεσης φαντάζουν σενάρια ύστατης αγένειας προς τον εκλεπτυσμένο δήθεν εαυτό μας.
Στις κατηφόρες που  συνάντησα, στα  αρπακτικά που δε συγχώρεσα, στη καμένη σάρκα που αντίκρισα στον κάθε υπέρτατο προδωμένο δούλο φιλίας και αγάπης έχω να δηλώσω ότι η επούλωση των πληγών μου, έχει ολοκληρωθεί.
Θα διεκδικήσω τη θέση απαλλαγής και τη θέση αξιοπρέπειας.
Όπως μου αξίζει.
Όπως σου αξίζει.

Πιθανότητες

Δε  πολύ γουστάρω  να μιλήσω για τις πιθανότητες ούτε αν είναι μεταβλητές ούτε αν είναι καταρτήσεις κατανομής. Δε θα ασχοληθώ με την ανάλυση τυχαίων φαινομένων και δε θα περιγράψω το αποτέλεσμα ενός πειράματος τύχης.
Η διαδικάσία από μόνη της θα με εξαντλήσει, έτσι  με ευκολία θα υποτιμήσω  το νόμισμα που βρίσκεται μέσα στα χέρια μου, θα το αφήσω κάτω και θα αναλύσω τη ζωή μου με υπευθυνότητα των πράξεων μου,
και ενώ η πράξη από μόνη της παράγει μια νέα τιμή δε θα σταθώ στη μαθηματική ανάλυση αλλά στην γλωσσική πράξη.
Έχω διαπράξει μαθηματικό έγκλημα με φιλολογικό υπόβαθρο, με ξεκάθαρη  νυκτερινή βούληση.
Έτσι θα χωρίσω τους ανθρώπους σε μέρα και νύκτα - σε σκοτάδι και φως.
Αγαπώ πολύ τα σκοτάδια του κόσμου, τη μαύρη, την άυλη, την ανεξήγητη συμπεριφόρα, τα καλά κρυμμένα μυστικά, τα εκατομμύρια κλειδιά που θέλουν ν' ανοίξουν τη θωρακισμένη πόρτα που με βία κρατάς τόσα χρόνια σαν μυστική κληρονομιά.
Στο κάθε ανατριχιαστικό μπουντρούμι του εαυτού μας, στη πιο σκοτεινή πλευρά του εί…

Τιάρα.

Η γυναίκα που ονειρεύτηκες ότι θα ήσουν, θα σε κοιτάει από μακρύα και θα γελάει.
Η γυναίκα που σκάλιζες από μικρό παιδί θα κουνάει το κεφάλι της, θα σε κατσαδιάζει
θα σου ουρλιάζει και θα σε κοιτάει...
Θα σε κοιτάει σαν μικρό παιδί που φορά την κατάντια σε στεφάνι αγνότητας.
Κοίτα πως χορεύουν οι  σκέψεις στοιχειωμένες, από αναμνήσεις υποχρεωμένες, από παραμύθια "φτιαγμένα" κι από φίλτρα του δάσους μαγεμένα.
Κατάρα να έχουν οι ανθρώποι που σε προσκαλούν σε τσίρκο κι ενώ σου τάζουνε θεάματα, ξεσπάς μέρα με τη μέρα σε κλάματα, κατάρα να έχουν τα αμάθητα,συλλογικά του κάθε είδους ποιητικά αποσπάσματα.
Η γυναίκα που δεν αγάπησες, που δεν την θέλησες ή δεν έψαξες έχει αποκοιμηθεί σε ένα σκουριασμένο κρεβάτι, έχει αγκαλιά την ψυχή της και κάνει δήθεν ότι προσεύχεται.
Αν το κερί είναι ελπίδα, το φιτίλι μου τελειώνει.
Αν το κερί είναι φως, είναι σκοτεινά εδώ που είμαι.
Καθέ φορά που λέω να αναπνεύσω, να ζεστάνω λίγο τα χέρια μου,
φοβάμαι... φοβάμαι μη σβήσω το κερί μου.
Κρύωσα από …