Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2012
Όλη την νύκτα μύριζα τα χνώτα σου.
Σε έχασα στην πορεία και ακόμα ψάχνω να βρω τα ίχνη σου.

Είχα αγοράσει ένα σκυλί και τον είχα αναγκάσει να μυρίζετε τους δρόμους να σε βρει.
"Το βιολί σου εσύ" μου φώναζε συνεχώς η αδελφή μου.
"Το βιολί μου είναι  ξεκούρδιστό  εδώ και μήνες"
"Δεν αναφέρομαι στο πουλί σου ρε βλάκα"

Αυτή ήταν μια από τις καθημερινές μας συζητήσεις.
Λες και το έκανε επίτηδες για να με εκνευρίζει.

"Ωραία η φίλη σου, έχει δέκα μήνες που με άφησε και ούτε ένα τηλέφωνο"
"Και εγω αν ήμουν μαζί σου, αυτό θα έκανα. Συγγνώμη αδελφούλη"
"Αυτά μου λες και θέλω να σε σαπίσω στο ξύλο"
"Αι μωρέ, πολύ άντρας είσαι συ."
"Αί στο διάολο"
"Πες το πιο πειστικά, να σε ακούσει"
"Δεν υποφέρεσε"

Δεν έχω καταλάβει ποτέ γιατί η Άννα με άφησε.
Αφού εκεί ήμουν πάντα για εκείνην..
Εντάξει όχι και πάντα.
Όταν έπαιζε η Παοκαρά την ξεχνούσα λιγουλάκι.
Αλλά λιγουλάκι ... έτσι για να την πεθυμάω.
Δεν κ…
Ταξίδεψες σε χώρες που δεν είχες φανταστεί.
Ήπιες νερό από σταγόνες που σου είχα εκμυστηρευθεί.
Εϊδες έναν ήλιο κόκκινο την νύκτα της Πρωταπριλιάς.
Κρίμα. Θα στο πω ξανά.
Είσαι τόσο λίγος που δεν είσαι ούτε για δανεικά.
Αυτά τα κόλπα τα τρελά.
Να τα κάνεις εκεί που θα δεις δοντάκια άσπρα από την χαρά.
Εμένα μάθε να μην με πατάς.
"Παίξε το" λίγο πιο αντρικά.
Κι αυτά που έχεις ανάμεσα στα πόδια να μην τα ξεχνάς.

Μην περιμένεις να γυρίσω ράχη για να αρχίσεις το μπλα μπλα.
Θα σου πεταχτώ από μπροστά
και θα δεις εκεί ποιος είναι αυτός που τολμά!

Αυτά, φυσικά, στα λέω φιλικά.
Έτσι όπως ξηγιέσαι και εσύ.
Με την παλικαριά.

Κι αν γυρίσεις να μου πεις ότι με λυπάσαι.
Κοίταξε την ζωή σου.
Κοίταξε και την δική μου.
Κοίταξε τα άτομα σου.
Κοίταξε και τα δικά μου.
΄
Κοίταξε ότι μπορώ να φτιάξω να χαλάσω και να αρχίσω ξανά.

Κοίταξε να εκτιμάς.

Κοίταξε ρε,
αλλά μη με κοιτάς στα μάτια.
Κοίταξε εκεί που μπορείς.

Μόνο μη δαγκώσεις τη γλώσσα σου.
Δεν είναι ώρα για κηδείες.
Σύγγνώμη και πάλι φι…
Σήμερα ξύπνησα διαφορετικά.
Βρήκα κάτι εσώρουχα στο πάτωμα και ένα γυμνό κορμί απάνω στο κρεβάτι μου.
Το δωμάτιο μύριζε τσιγαρίλα με μερικές σταγόνες αλκοόλ.

Ήταν δεν ήταν εφτά το πρωί...

Περπάτησα μέχρι την κουζίνα και έφτιαξα καφέ.
Μαύρο,  με δύο κουταλιές ζάχαρη.
Γύρισα πίσω και κάθησα στην άκρη του κρεβατιού.
Άρχισα να παρατηρώ τον άγνωστο.
Αρρενωπός άντρας.
Μελαχρινά χαρακτηριστικά.
Μέτριος σε ύψος,
μέτριος και σε άλλα απ΄ ότι θυμάμαι από εψες.
Νομίζω σου μοιαζει.. γι αυτό του ζήτησα λίγη φωτιά.
Να με συγχωρείς.
Δεν θυμάμαι τι έγινε χθες αλλά μπορώ να θυμηθώ πολύ έντονα τι έγινε πριν ένα χρόνο.
Το πως σε γνώρισα και πως σε έχασα.
Μου είπες εκατομμύριες φορές ότι εμείς δεν θα τελειώναμε ποτέ
και αναρωτιέμαι πόσα εκατομμύρια άλλα ψέματα μου είχες ξεστομίσει..
αλλά εγώ δεν πήρα χαμπάρι. Εγω ήμουν ευτυχισμένη αγορι μου.
Εγώ ζούσα για σένα. Εγω..
Άσε τι σκέφτομαι τώρα...
Ας ανάψω ένα τσιγάρο.
Και μου είχαν τελείωσει ρε γαμώτο και που να τρέχω τώρα..
Έτσι ψαχούλεψα τις τσέπες του Άγν…

Αύριο.. Θα είναι αργά Αύριο!

Έτσι για να στο πω διαφορετικά,
ούτε κλειδιά στην πόρτα μου δεν αφήνω.
Μην τολμήσεις να κάνεις βήμα στο σπίτι μου.
Μην γκρεμίσεις τα θεμέλια μου.
Θα σου την στήσω από πίσω.
Θα δεις μαχαίρια να βγαίνουν,
δακρυγόνα να πέφτουν,
και αυτοσχέδιες Μολότοφ
να σπάνε σαν τρελές.
Η αναπνοή μου θα ΄"παίζει ρυθμικά"
έτσι για να δίνω Beat στην χαρά μου.
Τα ρούχα μου τα σκισμένα θα
φωνάζουν το όνομά σου και θα πανηγυρίζω σαν μαϊμού
μέσα στα σοκάκια της "Ελευθερίας"
Τα γάντια μου θα έχουν αίματα.
Το πρόσωπο μου θα έχει χαρακτηριστικά
ενός  άγριου λιονταριού
και η μορφή του κορμιού μου θα κινείται σε μουσική
Rock and Roll.
Θα γεννηθώ ξανά.
Θα έρθω από μια παλιά εποχή.
Θα ανατέλλω μέσα από την θάλασσα.
Θα φουμάρω ατελείωτο καπνό.
Θα ταξιδέψω κάτω από την θάλασσα
και ενδιάμεσα στα σύννεφα.
Κάπου εκεί θα με ταρακουνήσουν
οι πλάκες της γης και θα πεταχτώ στο σύμπαν.
Θα δω τα αστέρια από κοντά.
Θα λιώσω από τον Ήλιο και
δεν θα μου μείνει σταλιά οξυγόνο στο φεγγάρι.
Θα μεταλλαχτώ σαν …

Να με συγχωρείς.

Θα ηθελά να μου μιλας.
Να μην σταματάς ποτέ να μου μιλάς...
Να μου μιλάς ασταμάτητες ώρες χωρίς περιορισμούς.
Θα ήθελα να μη σταματήσω να ακούω τον ήχο της φωνής σου.
Θα ήθελα να είσαι μία παντοτινή μελωδία.

Το σώμα δεν είναι άφθαρτο.
Αυτό το γνωρίζουμε αρκετά καλά και οι δύο μας.
Και μη μου μιλήσεις για ψυχές ούτε για καρδιές.
Δεν ξέρω να σου μιλήσω με όμορφα λόγια.
Όλα για μένα ήταν ζημιές.
Όλα για μένα ήταν δύσκολα.
Μίλα μου για πόνο.
Αυτά μπορώ να σου τα εξηγήσω πολύ καλά.

Στο σώμα μου δεν έχω γραντζουνιές.
Έχω "σημάδια πολέμου".
Έτσι λένε τους ήρωες - αυτούς που δεν τα βάζουν κάτω.
Αυτούς που κάνουν την άμμο - παλάτι, και την σταγόνα - καταρράκτη

Ακούω που και που τα σπουργίτια να μου χτυπάνε με το ράμφος το παράθυρό μου.
Το γνωρίζω ότι αν είχαν την ευκαιρία, το κεφάλι μου θα χτυπούσαν.
Έτσι, για να μη στεναχωριέμαι.
Έτσι για να μην περνάει από το μυαλό μου ότι μπορεί κάποια στιγμή να λυγίσω.

Ότι με φοβερίζει είναι μόνο οι σκιές.
Οι σκιές των στιγμών.
Οι σκιές των ανθρ…

Πνοή.

Σήμερα όλα με πνίγουν.
Με πνίγει ο τρόπος που με κοιτάζεις,
ο τρόπος που πίνεις το κόκκινο σου τσάι.
Με πνίγει όπως παίρνεις το στυλό στα χέρια σου και μουντζουρώνεις το χαρτί.

Βγαίνω από το σπίτι
και με πνίγουν οι άνθρωποι.

Με πνίγει όλη αυτή η βαβούρα που κινείται πέρα - δώθε.
Με πνίγει ο κάθε γραβατωμένος άνθρωπος...
Θέλω να τους αρπάξω από την γραβάτα και να περιορίσω τις αναπνοές τους.

Ακόμη και ο εαυτός μου με πνίγει.
Τα όρια που μου έβαλαν χωρίς να με ρωτήσουν τα συχαίνομαι.

Συχαίνομαι και όλους εσάς που δεν σας πνίγει τιποτα.

Είχε περάσει η ώρα..
Το ρολόι άρχισε να με ενοχλεί.
Τα τρένα μπροστά μου έρχονταν και φεύγαν σαν μανιακά.
Οι άνθρωποι τρέχαν να προλάβουν.
Εγώ εκεί..στάσιμη..να σε περιμένω.
Τα τσιγάρα μου είχαν τελειώσει.
Δανείστηκα από έναν περαστικό.
Είχαμε προλάβει να συστηθούμε και να "κόψουμε" δυο-τρεις κουβέντες.
Ο Ευτύχιος πήγαινε στην Λαμία να βρει την "Ευτυχία" του.
Τον περίμενε το κορίτσι του για να παντρευτούν και να ζήσουν ευτυχισμένοι.
Συνέχιζε την κουβέντα του αλλά εγώ αδιάφορα είχα αλλάξει κατεύθυνση.
Τον ευχαρίστησα με ένα χαμόγελο και του ευχήθηκα "Καλή τύχη".

Kαι εγώ ακόμα εδώ, είναι σαν να μην αντέχω.
Είναι που προσπαθώ να δω τα μάτια σου σαν απελπισμένη.
Να ακούσω τα λόγια σου ξανά ξανά.
Να με ζαλίζεις από αγάπη.
Και εγώ εδώ.. είναι σαν να μην αντέχω μάτια μου να μην σε έχω.
Είναι που ζητάω πίσω λίγο από το εγώ σου, που έχει μέσα σου το δικό μου.
Αυτά τα "Εγω" μας είχαν διαλύσει. Αυτά και η μάνα σου.
Μην μας δει μαζί. Δεν με γούσταρε για τη…
Θα στα πω αλλιώς θα στα πω ξεκάθαρα.
Θα σου πω πόσο σε λυπάμαι.
Μη μιλάς για αισθήματα και παιχνίδια.
Μη μιλας για αλήθειες και ψέματα.
Θα γυρίσει ο τροχός θα τα βρεις αλλιώς.
Μη φτύνεις εκεί που τρως.
Τώρα.. θα το δεις.. θα τα βρεις αλλιώς.
Πόση κακία έχεις μέσα σου.
Πόσες μάσκες φοράς.
Θα σου πω όλα αυτά που κανείς δεν τολμά.
Μη μιλάς για εμένα. Δεν ξέρεις καν την ιστορία μου.
Δεν μπορείς  να την διαβάσεις.
Ξέρεις μόνο να μεταλλάσσεσαι σε ρουφιάνο.
Είναι της μόδας ρε παιδιά.
Δεν τα ξέρω όμως εγώ αυτά!
Κοίτα τι ωραίοι είναι οι ηθοποιοί.
Τους ξέρεις πολύ καλά εσυ.
Τώρα.. τώρα.. θα τα βρεις αλλιώς.
Θα γελάω δυνατά και όταν βοήθεια θα θες,
να πάρεις "αυτά που έχεις για διακοσμητικά"!
Μη μιλάς!
Μη μιλάς!
Να φοβάσαι!
Όλα αυτά που έλεγες πως αγαπάς..
Να τα πάρεις και στο διαόλο να πας.
Μην κοντραρειστείτε όμως ποιος θα είναι πιο ψηλά
Εσύ ή ο διάολος τα ίδια σκατά!
Πω ρε γαμώτο τι μου θυμίζεις...Ανακυκλώσιμό σκουπίδι!
Θα σου φτιάξω ένα τραγούδι, και χάρισμα σου το τραγούδι της ντ…
Με μανιά προσπαθώ να καταλάβω όλα αυτά που βλέπω τόσο καιρό -
Με δυνατό χειροκρότημα στις άρρωστες καλοντυμένες ψυχές σας, γουστάρω που δεν έχω το μυαλό σας.
Όταν έφτυνα στα χέρια σας και ζητούσα πίσω λίγο νερό, τα γλύφατε σαν μαιμούδες έξω απ' το χορό.
Έλα που θα τα δεις αλλιώς τα πράγματα και δεν θα υπάρξουν καιρό για θαύματα - μη κλαις σαν μικρό μωρό..

Τα εκπροσωπώ αλλιώς, χωρίς αρχίδια, χωρίς ρουφιάνους, χωρίς καβάτζες, είναι σαν ανεξίτηλη μορφή - σαν τατουάζ στο χέρι, είναι ο τρόπος που έμαθα να ζω, με τα αλάνια τις γειτονιάς εκείνης της "ηρωικής χρονιάς". Έτσι έμαθα να ζω, κι αν με φωνάζετε γύφτο, βρε ουστ από εδώ. Οι σκέψεις, η κουλτούρα μου, και όλα αυτά δεν θα τα φτάσετε ποτέ. Εγω μιλάω με καρδιά, κι ας έχουν σφηνωθεί χίλια μαχαίρια μέσα σε αυτήν. Πρέπει να το δεχτείς. Έτσι έμαθα να ζω.
Δεν γαμάω το χθες, ούτε το παρελθόν απλά το σέβομαι με το χέρι ψηλά.

Με δυνατό χειροκρότημα στις άρρωστες καλοντυμένες ψυχές σας, γουστάρω που δεν έχω κουκούτσι από το μυαλό σα…
Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα.
Σήμερα θα μιλήσω με σιωπή.
Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα.
Θα μιλήσω με μυρωδιές.
Θα μιλήσω με χρώματα.
Σήμερα.. με αγαπάω σήμερα.
Δεν θα γράψω όμως τίποτα.
Σήμερα ζω το σήμερα.
Σήμερα θα γίνω αγρίμι.
Σήμερα θα φορέσω τα καλά μου,
σήμερα θα απαθανατίσω τις στιγμές μου σε εικόνες.
΄
Σήμερα... θα τα πούμε σήμερα!
Η ζέστη εν ανυπόφορη.
Το καλοτζαίρι εμπήκε για τα καλά τζαι εγω ενήμουν τζαι τόσο καλά προετοιμασμένη για τόση ζέστη.
Ενα γίνει απόγευμα σε λίο τζαι πάλε ένα αποφεύγουμε τον ήλιο.
Τελικά ένεκατάλαβα αν έχω πρόβλημα με τούτη την εποχή. .
Οι ανθρώποι αρκέφκουν να κάμουν όπως τους πελλούς.
Θυμούντε τα πάρτυ τα ξενύκτια τα ποτά και τα τσιγάρα (μεν γελάς Σοφία)!
Βλέπει παντού να εν ούλα μες στην καλή χαρά, σαν κάποιος τους έμπηξε μια ένεση αδρεναλίνης, σαν τόσο τζαιρό ήμασταν όπως τις αρκούδες..υπνοτισμένες σε χειμερία νάρκη!
Toύτο εν για σένα Σοφάκι.
Αρέσκει μου να δίνω όρκους τζαι υποσχέσεις στους ανθρώπους.
Ένιμε καμιά κότα. Τζαι προσπαθώ να τις πραγματοποιώ.
Ο λόγος μερικές φορές του ανθρώπου πρέπει να εν δυνατός - όπως τζαι οι πράξεις του.
Έτσι τζαι εγω θέλω να υποσχεθώ, ότι τζιαμέ που ενα πέφτεις.. ένθα σε σηκώνω!
Ενα σε αινώ να σηκωστείς μόνη σου, να βρεις την δύναμη, απλά ένα σε ενθαρύννω με τα λόγια μου.
Ένθα σου λαλώ όμως όμορφα πακεταρισμένα λόγια, ένα σου λαλώ τις αλήθκιες κατ…
Μια φορά και ένα καιρό υπήρχαν λύκοι, κοιμωμένες, πρίγκηπες, βασίλισσες και ιππότες.
Τέλοσπαντων.. δεν κρατιέμαι από παραμύθια.
Δεν λέω ότι είναι ψέματα αλλά δεν είναι και αλήθεια.
Έχω το δικαίωμα να πιστεύω όμως ότι τα παραμύθια παραμένουν παραμύθια.
Αν πίστευα ότι όλα είναι ωραία στην ζωή, θα απογοητεύομουν από την πρώτη μέρα που πήγα στο σχολείο, που ήθελα την μάνα μου, θα απογοητευόμουν όταν έσπαζα το αγαπημένο μου παιχνίδι, όταν χτύπησα, όταν πόνεσα, όταν ικέτευσα, όταν μετάνιωσα, όταν έκλαψα, όταν δεν έπαψα, όταν τα διάλυσα όλα κι άρχισα ξανά από την αρχή.
Θα απογοητευόμουν ακόμα και τώρα που κάπου - κάπου δεν με βαστάνε τα πόδια μου.
Που θέλω να κάθομαι στα βράχια και να μου λένε ιστορίες σαν τα παραμύθια που άκουσα τότε.
Κανείς όμως δεν μου λέει. Οι άνθρωποι είναι τόσο απασχολημένοι με το εγώ τους. Δεν σκέφτονται ούτε τον διπλανό ούτε τον μπροστινό τους.
Όλους πίσω τους βάζουν. Πίσω όλα..
Έτσι κάνουν πως ξεχνάνε, έτσι συζητάνε και δεν πονάνε.
Έτσι όπως το κάνουν, μιά μούντζ…
Ένθελω άλλο πόνο.
Θέλω συνέχως να νιώθω χαμόγελα.
Ενθελω να μαντεύκω τι γίνεται.
Θέλω να είμαι σίουρη.
Θέλω να γελώ δυνατά τζαι να ακούω τον άλλο να γελά μαζί μου.
Ένθελω μιζέρκες.
Θέλω παραπάνω αγκαλιές.
Ένθελω αίματα.
Θέλω χρώματα...
Θέλω να ζητώ τζιάλα.
Να μεν σταματώ.. γιατί αν σταματήσω ένεσχει ουσία.
Θέλω δυνατές στιγμές.
Ένθελω να στεναχωρκούμε με μικροπρέπειες.
Ένθελω να κλαίω που μέσα μου τζαι κανένας να μεν το καταλάβει.
Θέλω απλά να μπορείς να με κοιτάζεις στα μάθκια να μου διάς μια αγκαλιά τζαι να μου λαλείς ότι ούλα ένα πάσειν καλά.
Θέλω ούλες οι μέρες να εν καλές.
Ενθελω να σκέφτουμε πολλά πράματα.
Ούτε γιατί, ούτε μήπως, ούτε ίσως.
Θέλω να είμαι αυθόρμητη.
Οι σκέψεις σκοτώνουν τα συναισθήματα.
Σκοτώνουν τον έρωτα.
Ενθελω να πέφτω που το ροζ μου το σύννεφο.
Θέλω να το κρατήσω ώσπου πάει.
Θέλω να κάμω πράγματα πελλά.
Θέλω θάλασσα.
Θέλω νύκτες πολλά διαφορετικές που την ρουτίνα.
Θέλω να μου μιλάς ασταμάτητες ώρες.
Θέλω να με χαιδευκείς σαν να εν η τελευταία φορά.
Θέλω να…
Οι ανθρώποι δεν μετριόνται από τις στιγμές, ούτε από τα λόγια.
Οι ανθρώποι μετριόνται με τις πράξεις τους.
Το πόσο αθόρυβα ή εντονα φεύγουν δεν έχει σημασία, γιατί πάλε νιώθω την φυγή τους.
Ένιξερω να μιλήσω τζαι πολλά για τούτο.
Οι ανθρώποι που εγνώρισα ως τωρά, εν πολλοί.
Οι Ανθρώποι που εγνώρισα ως τωρά,εν λίοι.
Μια φορά θυμούμαι που μου είπες " Ξέρεις τι θέλεις, γι αυτό αν εν κάτι που εν σε ολοκληρώνει, θκιώχνεις το". Τζαι μεν μου λαλείς ότι θυμάσαι τα πάντα. Σκατά. Αν εθυμάσουν τα πάντα ενα μάθενες να εκτιμούσες. Εκτίμηση.. Ξέρεις τι ένει?
Έχω θυμό μέσα μου, όι μαζί σου- με εμένα ρε μαλακισμένε μου εαυτέ .
 Είπα σου σχίλιες φορές να έσχεις αποστάσεις που έτσι ανθρώπους, τζαι εσύ το μόνο που κάμνεις είναι να αφήνεσαι όπως το μωρό τζαι να τους αγαπάς ούλους, ότι τζαι να σου κάμουν. Άφου είσαι χαζή ρε κορίτσι μου.
Πόσες φορές στο είπα? Πόσες φορές άραγε θα στο ξαναπώ?
Είναι κάτι ανθρώπια φίδια.
Που σέρνονται χαμηλά, σου κλείνουν τα πόδια, σε σφίγγουν και μετά βρίσκουν την…
Έχω μία αδυναμία.
Να τοποθετώ τους ανθρώπους σε σκαλοπάτια.
Έχω μία αδυναμία.. και εσύ μπόρεσες να γίνεις αμέσως η αδυναμία μου!
Αν μπορούσα να γίνω ότιδήποτε άλλο εκτός από άνθρωπος θα διάλεγα να ήμουν Γη...
Να πλανιέμαι συνέχως γύρω από εσένα.
Να γίνω θάλασσά και στεριά σου.
Να πατήσω στα κρυφά σου μονοπάτια.
Να  αγγίξω τους θησαυρούς σου.
Θα ήθελα να είμαι αυτή που θα εξερευνούσε τα μυστικά σου,
να είμαι αυτή που θα γνώριζε όλο τον βυθό σου.
Θα ήθελα να είμαι ο πιο μεγάλος σου όρκος που δεν θα έσπαζες ποτέ.
Θα ήθελα να είμαι τα πάντα που έχει σχέση μαζί σου.
Η μουσική σου.
Η ζωγραφιά σου.
Η ποίηση σου.
Τα σημάδια σου.
Οι αναπνοές σου.
Οι στιγμές σου.
Οι χαρές σου.
Οι μελωδίες σου...
Θα ήθελα να είμαι η ορολογία του έρωτα σου- να με σφραγίσεις στην καρδιά σου και να με κλείσεις εκεί.
Εκεί που δεν θα έχει κανέναν άλλο.
Μόνο εγώ και εσύ.
ή εσύ και εγώ
ή απλά εμείς..

Κι αν στο μέλλον υπάρξουν κάποια σημεία, όπου δεν θα γνωρίζω πως θα μεταχειριστώ κάποιες καταστάσεις, να με συγχωρέσεις…
Δεν ντρέπεσαι καθόλου ρε ανθρωπάκι?
Δεν ντρέπεσαι να με κοιτάς στα μάτια και να ζητάς κι άλλες στιγμές μου!?
Κοίτα πόσο ψέμα έχεις σκορπίσει?
Πόσες φορές με πόνεσες?
Πόσες φορές έφυγες?
Δεν ντρέπεσαι καθόλου?
Να ζητάς κι άλλο.
Oύτε με τα λίγα ούτε με τα πολλά.
Είσαι το καθόλου.
Είσαι τα όχι.
Είσαι όλα τα απαγορευτικά.
Ούτε που με ξέρεις.
Ούτε που με ένιωσες ποτέ.
Nα φύγεις να μην σε ξαναδώ,
να μην σε νιώσω ποτέ ξανά την παρουσία σου,
ούτε καν την αύρα σου.
Δεν ντρέπεσαι ρε ανθρωπάκι?
Δεν ντρέπεσαι..
Καθόλου δεν ντρέπεσαι.
Ούτε κοντά μου σε θέλω.
Oύτε καν να σε ξέρω.
Άντε τώρα γεια!
Και μην σε δω ποτέ μα ποτέ ξανά!