Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019

Αγέννητο.

Να γράφεις μου λένε, να γράφεις να ξορκίζεις τα κακά.
Μα είχα γίνει εκατομμύρια θρύψαλλά κομμάτια μέσα σε μία νύκτα -
Το θέατρο του παραλόγου θα έλεγα.
Η ψυχή να πονά και οι αισθήσεις να χαμογελούν.
Παράδοξο και άδοξο.

Είχα ονομαστεί μάνα, κουβαλώντας ένα όνειρο, ένα παραμύθι που είχε γίνει πραγματικότητα - και είναι τόσες απερίγραπτα πολλές οι ευθύνες μιας μάνας.

Είχα ζήσει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα όλα τα πρώτα που μπορείς να φανταστείς, η πρωτη φορά που θα το έβλεπα, η πρώτη φορά που θα το άκουγα, η πρώτη φορά που θα μου γελούσε όταν θα με κοιτούσε.

Μα η ζωή είναι παράδοξη και άδοξη.
Εϊχα γίνει εκατομύρια θρύψαλλά κομμάτια μέσα σε μια νύκτα.
Κανένα "πρώτο" δεν αξιώθηκα να ζήσω - κανένα αστέρι δεν πρόφτασα να αγγίξω.

Πονάω σιωπηλα,νεκρά, με μυστικότητα - μα τι να πω,,,
ειναί τόσες απερίγραπτα πολλές οι ευθύνες μιάς μάνας.

31 Αυγούστου.

 Ακριβώς απέναντι στην αγανάκτηση της ιδόμορφης ζωής μας, ανταποκρινόμαστε στο άκουσμα κάθε κελαιδίσματος. Ακριβώς απέναντι στο ιστορικό τέλ...