Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2012
Είσαι εφιάλτης τις νύκτες.
Οι μυρωδιές σου είναι αποπνικτικές.
Στα γρανάζια σου παρέμειναν κόκκοι άμμοι.
Δεν γυρνάς...Έμεινες στάσιμη.
Όλο για αγάπες μου μιλάς.
Όλο για μεσημεριάτικους καφέδες
και τσιγάρα κάτω από τα υπόστεγα.
Η μυρωδιά της βροχής πάντα μου έδινε
'ενα κομμάτι από χαρτί.
Με ανάγκαζες να γράφω.
"Απαλύνει τον πόνο μου", έτσι μου έλεγες.

Γούσταρα να γράφω για σένα.
Το ήξερες ότι γούσταρα να γράφω για σένα
και ποτέ δεν σταμάτησα να γράφω για σένα.
Έχω ανακαλύψει χιλιάδες λέξεις για την παρουσία σου.
Αν τις κατάλαβες ή όχι δεν το είχαμε κουβεντιάσει ποτέ.
Πάντα θα μου θυμίζεις χειμώνα κορίτσι μου.
Ήσουν αναπάντεχη σαν τις βροντές.
Ήσουν σκληρή σαν τις βροχές.
Ήσουν ψυχρή σαν τον αέρα.

Τα χέρια σου μέσα στα χέρια μου
ήθελα να κρατώ - Να σε ζεστάνω από πληγές.

Ήσουν αλλιώτικη εσύ!
Είχες διαφορετική ομορφιά από τις άλλες.
Μιλούσες και όλα σταματούσαν γύρω μου.
Ο ήχος της φωνής σου με αποσυγκέντρωνε.
Έβγαινα εκτός ορίων.
Εκτός ευατού.
Ήθελα να μυρίσω όλο σου το σώ…
Έκατσα πας στο παγκούι τζαι έλεες μου για τους έρωτες σου, ότι ενεπέρασες τόσο καλά, ότι εσταναχωρήθηκες πολλά, ότι τωρά για σένα ετέλειωσε τζίνη, ότι ενθελεις να ξέρεις τζαι πολλά πράματα..
Ούτε τι κάμνει, ούτε αν επαντρεύτηκε τζαι εσχει κοπελούθκια.
Είπες μου ότι υοπσχέθηκες της που ήσασταν πιο μιτσιιοι, ότι αν θα παντρευτείς,, ενα παντρευτείς μόνο τζίνην, αλλιώς καμμιά άλλη. Μόνο τζίνη έθελες δίπλα σου.
Είπες της ότι ενα την κλέψεις. Εϊπες της να σε περιμένει. Να μεν παντρευτεί κανένα τζαι μόλις τελειώσεις τις σπουδές ένα πάεις να την έβρεις.
'Ενιξερω αν σε επιστεψε ή οι. Αλλά μπορεί να σε περιμένει ακόμα ρε φίλε. Μπορεί να σε ψάχνει! Νάμπον? γιατί έντο έκαμες? γιατί εν έδωσες ευκαιρία στην αγάπη σας? τι εν τούτο που σε έκαμε να περπατάς πίσω πίσω? εφοήθηκες? Πόσες φορές να φοηθείς? Εν είδες ότι εν οδήγησε πούποτε τούτο.. απλά μπορεί αν εσαπίσετε τζαι οι θκιο σας..εκρύψετε μες στα πετσιά σας.. τζαι τούτο μπορεί αν σας σκότωσε ρε μαννά άτομα.
Λιο κούντιμα μπορεί να έθελε η αγ…
Θα σου κλείσω το στόμα.
Μη λες ότι είσαι κομμάτι από εμένα.
Θα σου κλείσω το στόμα.
Δεν είσαι κομμάτι από εμένα.
Σε έχω αφήσει, δεν είσαι ξεχωριστός.
Είσαι πλάσμα ανόητο και τυφλό.
Σου μιλώ!
Κοίτα το αίμα που κυλάει από την πηγή
έγινε σαν το νερό που του έχουν βάλει κρασί
Τα λόγια σου δεν με αγγίζουν.
Είμαι σε ένα κύκλο της δικής μου αναισθησίας
και μαγκιά μου που δεν σε προσδιορίζω μέσα στα χαρτιά μου.


Ο θάνατος είναι ύπουλος.
Εϊναι μαύρος..
Πάντα σε κάνει να λυγίζεις...
Να μεταλλάσεσαι.
Να γίνεσαι κάποιος άλλος.
Να ζητάς λίγες ακόμη στιγμές.

Ποτέ δεν προλαμβένεις....
Πότε δεν είσαι έτοιμος να πεις μια τελευταία λέξη.
Πάντα θα θέλεις να πεις πολλά.
Ούτε το "Σ αγαπώ" δεν θα σου φτάσει.

Ο θάνατος είναι ύπουλος.
Γυρνάς στο σπίτι και όλα σε πονάνε.
Σε πονάει η απουσία.
Η μυρωδιά που εξαντλείτε.
Οι σκέψεις σε κυριεύουν.
Αλλά ο κυρίαρχος σου έχει κλείσει την πόρτα.
Το πόσο γρήγορα - το πόσο αργά το πόσο σταθερά φεύγεις δεν θα  πω.
Τον πόνο που μου προσφέρεις δεν θα στον υποδείξω.
Τους ήλιους μου δεν θα φανερώσω και τα φεγγάρια μου δεν θα τα χτίσω.
Για τα μάτια σου δεν θα μιλήσω, κι αν κλαίνε... δεν θα τα σκουπίσω.
Κι ας με κοιτάνε οι άλλοι μέσα από τα δίχτυα που τους έμπλεξα
θα στάζω από πάνω ως κάτω ομορφιά που τους πλάνεψε.

Τους ακούω.
Ποτέ δεν σταματάω να τους ακούω.
Νιώθω σαν σφουγγάρι των στιγμών τους.
Νιώθω ότι είμαι στήριγμα των ανθρώπινων στιγμών τους.
Με θέλουν εκεί όταν πονάνε.
Ο πόνος τους με κατασπαράζει.
Οι λέξεις μου πρέπει να είναι ετοιμοπόλεμες...
αμέσως να τους αγκαλιάσουν -  να τους ηρεμήσουν.
Τους ακούω.
Ποτέ δεν σταματάω να τους ακούω.
Νιώθω σαν σφουγγάρι των στιγμών τους.

Οι άγνωστοι με περιτριγυρίζουν.
Έρχονται δίπλα μου να μου μιλήσουν.
Να μου πουν πως νιώθουν.
Δάκρυα στα μάτια τους κυλάνε και εγω νιώθω τα κομμάτια τους πως σπάνε.
Δεν γουστάρουν που πονάνε μα συμπόνια μου ζητάνε.
Τισ πληγές σας δεν θα φιλήσω.
Μονάχα χο…
Είπες μου ότι η παρηορκά σου ένει ότι εν σε πολλά καλά σχέρκα, τζαι ότι ας μεν τα θέλουμε ούλα δικά μας.
Ξέρω πόσο την θέλεις ρε φίλε.
Ξέρω πως ήταν τζίνη που σε έκαμνε χαρούμενο, ότι στα μάθκια της είδες φωθκιές άγριες..
Ξέρω πολλά ρε φίλε. Αλλά εν σου μιλώ, αφήνω το πάνω σου, εσυ ξέρεις καλύτερα τον πόνο σου, εσύ ξέρεις καλύτερα την "περιουσία σου".
Τι να σου πω εγώ? Να μεν δώσεις πάνω της που την αρχή?
Αγκάλιασετε τζαι οι θκιο σας τις ανασφάλειες σας..
Τι να σου πω ρε φίλε.
Είμαι περιττή...
Μεν λιώνεις όμως ρε!
Κάποτε μπορείς να δεις τα πράματα πολλά διαφορετικά!
Η μοναξιά μου είναι ένα πλοίο δίχως επιβάτες.
Η μοναξιά μου είναι μόνη της χωρίς να ολοκληρώνεται η πρότασή της.
Η μοναξιά μου είμαι εγώ.
Είναι τα δάκρυα μου που πόνεσαν και οι ιστορίες που δεν άκουσα.
Είναι οι στιγμές που δεν έζησα αλλά ίσως να με καθόρισαν.
Η παρουσία σου, η απουσία σου, η ευτυχία σου, η αλητεία σου, με εξόντωσε.
Θύμωνα με τις εκφράσεις του προσώπου μου, που φανέρωναν πόσο σε είχα ανάγκη.
Θύμωνα που γνώριζα και το αναγνώριζα ότι ήσουν λάθος, αλλά ήθελα να σε ξανακάνω.
Όλα κυλάνε.
Κυλάνε οι στιγμές και καίνε.
Καίνε οι άνθρωποι.
Καίνε τα λόγια.
Όλα θα μας κάψουν.
Ακόμη και η έμπνευση μου έχει καεί.
Έμεινα χωρίς λόγια και οι πράξεις με πιέζουν να μη προβάλλω τις αδυναμίες μου.
Ξέμεινα κι από κρασί.
Τα τσιγάρα δεν είναι παρηγοριά, Είναι ένα είδος αδυναμίας.
Αδύναμη και φτηνή νιώθω τις νύκτες.
Έχω και κάποιες άλλες αδυναμίες που δεν λέγονται.
Τα ξέρει μόνο ένας άνθρωπος και αυτό είναι αρκετό - έτσι για να έχω κάποιο στήριγμα όταν τις νύκτες δεν θα κοιμάμαι, όταν θα κουρνιάζομαι στο πάτωμα - έχοντας το βλέμμα μου πάνω στην πόρτα, περιμένοντας κάποιους ανθρώπους που έφυγαν και μας στοίχειωσαν σαν φαντάσματα.

Λένε επίσης, ότι οι ανθρώποι έρχονται και φεύγουν σαν τρένα.
Σαν γρήγορα αμάξια.
Σαν εποχές.
Λένε επίσης ότι αυτό που ζο…
Μέτα από μία ώρα στο μπάνιο αποφάσισα να βγω από την βρομιά μου.
Ξέπλυνα το κορμί μου με όλα τα αρώματα και έλουσα τα μαλλιά μου
με όλα τα παράπονά μου.
Φόρεσα το άσπρο μου φουστάνι και έβαλα τα στενά ενοχλητικά κόκκινα τακούνια.
Η ώρα είχε πάει πέντε.
Είδη είχα καθυστερήσει κι αυτό με έκανε ακόμη  πιο τεμπέλα στο να περπατήσω προς την πόλη.
Είχα ραντεβού σήμερα. Ένα από τα πολλά. Ένα από αυτά που πρέπει να έχεις άγχος, να σε τρομοκρατεί το πρώτο φιλί ή το άγγιγμα στο χέρι. Ένα από αυτά που ξεχνάς ποιος είσαι και κουβαλάεις ολόκληρο θίασο μαζί σου, μήπως εκπλαγεί, μήπως προσέξει ότι το σώμα σου έχει γλώσσα και τον καλείς σε πρόστυχα παιχνίδια.
Ένα από αυτά τελοσπάντων.

Να! Τον βλέπω από μακρυά!
Καλέ αυτό τον ξέρω!
Ο Κώστας είναι!

-Κώστα τι κάνεις εδώ?
-Είχαμε ραντεβού Μάρα. Τι εννοείς τι κάνω εδώ?

Κάθισα αμέσως, με μια άνεση κι άρχισα να του μιλάω για τα παλιά, για την σχέση μας, για τους παπαγάλους μας, για την Θεία την Θάλεια που αναστατώθηκε από τον χωρισμό μας. Τα έβλεπε σαν αστ…
Μπορώ άμαν θέλω να  θκιαλέξω σχίλια θέματα να αναλύσω τζαι να γράψω.
Μπορώ να σχολιάσω τζαι ότι θέλω άμαν γουστάρω.
Μεν με ρωτάς ποιο ένει το θέμα.
Το μεγαλύτερο θέμα που δαμέ τζαι να πάει στη ζωή μου είσαι εσυ.
Μεν μου λαλείς ότι είσαι σε μια γωνιά του μυαλού μου.
Εσκορπίστηκες σε λίο χρονικό διαστήμα τζαι έφτασες ως τα σωθικά μου.
Εν με κόφτει αν είσαι θκιο χιλιόμετρα μακρυά μου ή σχιλιάες, για εμένα εναν το ίδιο...
Ενα μου λείπεις τόσο έντονα, όπως την ώρα που κλείνω την πόρτα του σπιθκιού σου.
Μερικές φορές βλέπω να με κάμεις αδύναμη τζαι μικρή.
Να μεν είμαι ανεξάρτητη όπως λαλούν οι πολλοί.
Θέλω να ζω μέσα σου τζαι να απλωθώ παντού.
Να είμαι το γαίμα σου.
Να είμαι κότζινο.
Τζαι να εξαρτιέσαι τζαι εσυ που μένα,
τζαι άμαν με χάσεις να ξέρεις ότι ένα "πεθάνεις"
τζαι να έρτω να με χαρίσω, για να "ξαναζωντανέψεις".
Έχω ανάγκη τις μέρες μου να εν γεμάτες που σένα.
Θέλω να περάσουν μήνες τζαι χρόνια,
να αναστηθώ για να σε έβρω εσένα
ξανά τζαι ξανά.
Θέλω να υπάρχου…
Πες μου τι σου ζήτησα.
Πες μου αν σε ζήτησα.
Πες μου μόνο αν με έψαξες
Ή τώρα έπαψες.
Πες μου όλα αυτά που είναι για δυο
και όχι τα αντίο.
Πες μου αν μπορείς να με βλέπεις στα μάτια
ή τα δάκρυα μου σε έκαναν κομμάτια.
Πες μου για όλα αυτά που φοβάσαι
να γίνω σκιά σου για να κοιμάσαι.
Πες μου αν στο όνειρο σου υπάρχει άλλη
ή ακόμη με θυμάσαι.
Πες μου μια κουβέντα από αυτές
που ήταν σαν ψέμα
μήπως έτσι πάψω να σε κοροιδεύω.
Δεν με νοιάζει ούτε μια κουβέντα σου να πάρω.
Κι αν τις νύκτες  γίνεσαι φουγάρο.
Δεν με νοιάζει που τώρα έπαψες
ο χρόνος για εσένα έληξε.
Δεν με νοιάζει αν τα μάτια μου τώρα ψάχνεις,
είναι αργά για μεταλλάξεις.
Δεν με νοιάζουν τα αντίο
γιατί για μένα ήσουν Μείον.

Άντε και καλά αντίο!
Μάζεψα τα παλιά βιβλία, τα τοποθέτησα σε μια βαλίτσα και χαμογέλασα -
Κάπως τώρα τις νύκτες κοιμάμαι πιο ήσυχα...

Σε μάζεψα και εσένα επίσης.
Σε έβαλα σε μια αποθήκη με κάτι παλιά αντικείμενα..
Ούτε που μου έκανες κάποιο παράπονο.
Σταμάτησες να παραπονιέσαι εδώ και καιρό.
Ούτε αυτό μου προκαλεί κάποια ιδιαίτερη αίσθηση.

Τις προάλλες όμως σε είδα να κάνεις μούτρα ότι δεν σου αρέσει η σκόνη,
ότι δεν πάλιωσες,
ότι δεν άλλαξες.
Ότι έχεις ζωντάνια μέσα σου,
ότι η φθορά σου ήταν προσωρινή
και τώρα θέλεις να αρχίσεις ξανά.

Αυτά μου λες τόση ώρα, καθώς σε κοιτάζω με απορία.
Αυτή η συζήτηση δεν ήξερα τι μου προκαλούσε.
Απορία?
Αηδία?
Ή μήπως υπνηλία?

Ξέρεις, οι τοίχοι δεν είναι μόνο για τα σπίτια.. είναι και για τους ανθρώπους.
Μερικές φορές τους χειροκροτώ που χτίζουν ένα τοίχο με τσιμέντο και
τους καμαρώνω όταν το τσιμέντο μπορεί να γίνει άχυρο, 
από ένα, μόνο, συγκεκριμένο άτομο.
Ξέρω ότι η αγάπη είναι μια λέξη, αλλά πίσω από αυτή κρύβει εκατομμύριες λέξεις, κάποιες στιγμές
και επιλεκτικο…
Είπες πως θα είσαι εκεί!
Θα είσαι εκεί όταν θα πέφτω χαμηλά.
Θα είσαι εκεί, όταν σηκώνομαι ψηλά.
Μα το μόνο που μου έχει απομείνει,
είναι στίχοι από τραγούδια.
Κανείς δεν είναι εδώ, ούτε καν εκει.
Κανείς δεν βλέπει ότι δεν τραγουδώ...ότι τις νύκτες κάνω φίλο το φεγγάρι.
Βρίσκω στους φίλους κάτι ανόητες δικαιολογίες ότι μεγάλωσα.
Ότι η ψυχή μου γέρασε.
Σε βλέπω κάποτε στα κλεφτά χωρίς να το γνωρίζεις.
Η ύπαρξη μου είναι αόρατη.
Θέλω να ασκήσω εξουσία πάνω σου, να δεις τι χαρά θα πάρω αν νιώσεις λίγο πόνο.
Να νιώσεις όπως νιώθω εγώ.
Να φοβάσαι την αντικειμενικότητα.
Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, εγώ το αίμα μου το μέτρησα σε φιάλες.
Εσύ το μέτρησες στο δάκτυλό σου.
Δεν χωράει συζήτηση για οποιαδήποτε σύγκριση.

Τα νύχια μου είναι βρόμικα και τα μαλλιά μου μυρίζουν αλμύρα.
Τα ρούχα μου είναι σκισμένα και τα μάτια μου γεμίσανε νερό.
Στο πρόσωπο μου φαίνονται οι πρώτες ρυτίδες αλλά δε με φοβίζει.
Κουβαλάω και ένα δίχρονο αγόρι δίπλα μου.
Ο καρπός του Ερωτά μας(?)
Ο έρωτας δεν έμαθα τι είναι.

Πτου Ξελευθερία!

Το να σε ξεχνάνε οι άνθρωποι είναι λογικό.
Το να σε μισήσουν είναι υστερικό.
Το να κρατάς ουδέτερη στάση δεν είναι άποψη - Είναι έλλειψη γνώσης και βολέματος.
Το να γυρεύεις ασφαλές μέρος δεν είναι περιπέτεια είναι φόβος.
Καιρός να τρίξουν τα δόντια σου.
Καιρός να βάλεις λίγο πείσμα.
Καιρός να μη παρακαλάς.
Έχουν φθαρεί οι στιγμές του κόσμου.
Έχουν φθαρεί και οι σχέσεις.
Τα ψάρια κολυμπάνε.
Τα πουλιά πετάνε.
Εμείς έχουμε ξεχάσει να περπατάμε.
Λένε ότι τα πόδια τα έχουμε για στήριξη του σώματός μας.
Εγω λέω ότι τα πόδια τα έχουμε για να τρέχουμε.
Όλο τρεχάματα!
Ψάχνουμε άδεια ποτήρια να τα γεμίσουμε.
Ψάχνουμε κρασί για να το εμπεδώσουμε.
Όλοι μιλάνε αλλά ξεχάσανε ότι τα λόγια τελειώσανε.
Λένε επίσης ότι η φιλία είναι δυνατή σχέση.
Εγω την βλέπω αδύνατη.
Ένας άνθρωπος μόνο χρειάζεται να σου το αποδείξει.
Δεν χρειάζεσαι περισσότερους.
Δεν ξέρω τι άλλα θα ακούσω.
Είμαι στα 22 και έχω σταματήσει στα 18.
Έχω ακούσει μουσική με όμορφες νότες.
Έχω ακούσει στίχους να μη μου μιλάνε καθόλου.
Έχ…
Πόσο μ' αρέσει να παίζω με τις λέξεις. Το βρίσκω διασκεδαστικό!
Μου έχει κολλήσει μια λέξη και δεν λέει να βγει από το μυαλό μου.
"Ευτυχία".  Όλα είναι θέμα ευτυχίας. Ό,τι προσπαθούμε στη ζωή είναι
για την ψυχική μας ηρεμία, για τη διασκέδασή μας, για το καλύτερο μας, για την ευτυχία μας.
Έχω γνωρίσει την πραγματική ευτυχία, την ψεύτικη, την ασταθή, την περίπλοκη και την Ευτυχία από το γυμνάσιο. Η κάθε μία με διαφορετικό βίωμα. Όσα ξέρω τόσα λέω...
Ευ + τύχη. Όλα είναι θέμα τύχης.
Ακόμη και το χρονικό περιθώριο ενός συμβάντος είναι θέμα της τύχης.
Δεν ξέρω γιατί στριμώχνω τόσο πολύ αυτή τη λέξη.
Αλλά μπορώ να αναγνωρίσω με ευκολία την υπουλότητα της.
Την βλέπω σαν μια γυναίκα. Όμορφη γυναίκα. Την φαντάζομαι με άσπρο δέρμα και μαύρα μαλλιά. Καλοσχηματισμένα χείλη και αμυγδαλωτά μάτια. Την φαντάζομαι γυναίκα παιχνιδιάρα που σε τραβολογάει σαν σκυλί. Δεν μπορείς ποτέ να την αρνηθείς, αλλά δύσκολα θα σου πει το ναι. Φεύγει και έρχεται όποτε γουστάρει γιατί η καλύτερή της …
Κανείς δεν έμεινε εδώ.
Κανείς δεν κοίταξε πίσω του.
Κανείς δεν δάκρυσε με τη χαρά σου.
Κανείς δεν με έκανε να ανησυχήσω
Κανείς δεν ήταν έδω
όταν ήταν όλοι μαζί.

Αλλά δεν θα ζούσες ούτε μια στιγμή χωρίς εμένα.
Έτσι είχες πει.και τότε δάκρυσα από την χαρά μου,
έτσι ανησύχησα,
έτσι ήταν όλοι εδώ!

Δεν ξέρω τι είναι όλα αυτά τα παρανοικά
που μου ξεστομάς.
Μου κρατάς στο χέρι και στον αγώνα πάμε συντροφιά.
Λένε ότι η βενζίνη έχει την πιο όμορφη μυρωδιά.
Έχω καλυμένα τα σπρέι κάτω από τα παντελόνια μου
και δεν φοβάμαι να φωνάξω από χαρά.
Έχω πείσμα και θα το δείτε
με τις πέτρες στην μούρη σας
θα βρεθείτε, και τα γουρούνια
θα φοβούνται σαν μωρά το στουπί!
Όλη η πόλη πάει να τρελαθεί.
Καλλιτέχνες της ζωής
την εξέγερση ζωγραφίζουν
τους εφιάλτες σας ξανά!
Έχουμε κάτι που δεν έχετε εσείς.
Έχουμε την γροθιά!

Είμαστε εμείς που σφυρίξαμε
και λεηλατήσαμε το κάθε μπουρδέλο σας.
Έχω την επιλογή να σας φτύνω στα μούτρα,
να δείτε την "Δημοκρατία" σε Stencil
σε μια τραγική μορφή στο άγαλμα …
Η μέρα άρχισε να με φοβίζει.
Ήμουν όρθιά απέναντί σου ενώ ο αέρας έπαιζε με άγριο ρυθμό με τα μαλλιά μου.

Καθόσουν με ανοικτά πόδια και με κοίταζες σαν ένα ξένο κομμάτι- σαν κάτι το άγνωστο.
Σου χαμογελούσα προκλητικά, αλλά ούτε το θάρρος είχες
να μου πεις "Είσαι μια ζωγραφιά".
Έλεγες ότι ο καιρός πέρασε, ότι εμείς οι δυο δεν τα πάμε καλά,
ότι μαζεύτηκε σκόνη απάνω στα παπούτσια μας.
Ότι τίποτα δεν γυαλίζει πια.
Ότι τα μαλλιά μου δεν είναι όμορφα,
και το χαμόγελό μου δεν λάμπει όπως παλιά.
Έλεγες πολλά.
Όλα αυτά τα τρελά που μου τρυπούσαν τα μυαλά..

Πυροτεχνήματα δεν ήταν.
Σφαίρες με στόχο μια καρδιά...

Έμενα εκεί και σε κοιτούσα.
Ψέματα πίστευα πως ήταν όλα αυτά.
Μα χαμογελούσες σαν να έφυγε "βάρος" από πάνω σου ξαφνικά.
Μου έλεγες για φιλίες, για στήριγμα,
ότι θα είσαι εκεί πάντα, ότι όταν έχω προβλήματα
θα τρέξεις να με βρεις, ότι νοιάζεσαι για μένα,
είχες και το θράσσος να μου πεις ότι μ'αγαπάς.

Τότε γονάτισα κι άρχισα να γελάω δυνατά.
" Τι έιναι αυτά…