Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2016

Σεντούκι.

Σιχαίνομαι που είσαι τόσο δα κοντά να κλείσεις την πόρτα και χλουπ,
τρυπώνεις μέσα στο σπίτι μου γιατί δήθεν έχεις ξεχάσει απάνω στο γραφείο τα τσιγάρα και τον αναπτήρα σου.
Είσαι βρε παιδάκι μου από το πρωί, με αυτό το ασταμάτητο μουρμουρητό  που άρχισες να μου ζαλίζεις το κεφαλάκι, ότι ξαφνικά σου την σκάσανε δυο μπάτσοι και ίσα που δεν πρόλαβες να φορέσεις το κράνος και τώρα θα πρέπει να τα σκάσεις στο κράτος.
"Δεν τους φτάνει πόσα τους πληρώνουμε" "Μας έχουν πατήσει στο λαιμό"  και μυρίζεσαι την εξέργεσή σαν το μηχανάκι που ξεροβήχει όπως τον ογδοντάρη παππού έχωντας την ρεαλιστίκή αλλά οξύμωρη σκέψή ότι, ναι είναι στα τελευταία του, αλλά  δεν παύουμαι να την μοστράρουμε  σαν χυμώδης γκόμενα.

Τι καημός τώρα κι αυτός που θα πρέπει να ξυπνήσεις από το πρωί να τρέξεις να πληρώσεις το εξώδικό και η κίνηση της Αθήνας  μες το κατακαλόκαιρό  δεν παλεύετε.

Ασέ το άλλο που σκέφτομαι...τα κακόμηρα παιδάκια που είχαν την φαηνή ιδέα να πάνε για βουτιές και θα ακούσουν τ…
Αφού ήσουν ότι ονειρεύτηκα γιατί έβαλα στον εαυτό μου ξυπνητήρι;
Σε έχω βαφτίσει η ποσοτική μου ξεφτίλα με τα αμέτρητα παιχνίδια ειρωνείας. Η απαξίωση  σου στο μεγαλείο της και στον τοίχο καρφωμένη όλη μου μιζέρια να ολοκληρώνει το χαζό μου είδωλο.. Έτσι όπως τα είχα μπερδέψει δεν είχα συνειδητοποιήσει πότε ήρθες και πότε έφυγες - μονάχα θόρυβο έκανες. - 

Με μπέρδεψε η  γοητεία των ματιών σου
που έχω ξεχάσει μέσα στις ντουλάπες του σπιτιού σου, όλα τα υπάρχοντά μου.

Να, που τώρα τρέχω γυμνή μέσα στους δρόμους της αδιαφορίας σου,
ξεστομίζοντας λέξεις παράνοιας σε περαστικούς.

Ντύσε λιγό την ψυχή μου - μη θυμώνεις.
Έχω ξεπαγιάσει από επισκέπτες.

Ντύσε λίγο την ψυχή μου,
και κάθισε εδώ,
Ναι, εδώ - δίπλα μου - χωρίς να φοβάσαι
να σου εξομολογηθώ  ιστορίες
που ισοδυναμουν με πόνο.

Μείνε λίγο εδώ,
να ταυτιστείς με τα κουρέλια μου και
μπάλωσε με.

Στάσου.
Κάθισε εδώ. Ναι, εδώ.

Μην είσαι ακόμη ένας επισκέπτης.