Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2012
Κάνει κύκλους η ζωή. Κάνει κύκλους.
Μια μπροστά, μια πίσω.
Μια πίσω και μια μπροστά.
Όλο μας ζαλίζει.
Μια μας ρίχνει στα χαμηλά και μια μας πετά στα ψηλά.
Εγω δεν έχω φτερά στα πόδια μου, ούτε στην πλάτη μου,
ούτε πουθενά αλλού. Εγω τα φτερά τα 'εχω δάνεισει.
Τα έδωσα στην Κυρά με τα τρία παιδιά.
Στον Διονύση που έχει την ψαραγορά.
Στην Κατερίνα με το κίτρινο φουστάνι.
Εγω φτερά δεν έχω - ούτε περιμένω κάποιον να με σώσει.
Οι σωτήρες που βρέθηκαν μπροστά μου ήταν πολλοί - Αλλά σίγουρα μούφα θα ήταν κι αυτοί.
Κάποτε τις νύκτες νιώθω το κρύο να μου διαλύει τα κοκκαλά μου και το μόνο που ζητώ είναι ένα κορμί ζεστό κολλημένο πάνω μου.
Να νιώθω την υφή, να νιώθω την ασφάλεια.
Να νιώθω ότι τα τα δάκτυλα των χεριών μου παίζουν αρμονικά.
Θέλω να γίνω μουσικός.
Να βγάλω από ένα κορμί τις πιο όμορφες νότες.
Θέλω να γίνω ζωγράφος, να ζωγραφίσω τις πιο όμορφες εκφράσεις.
Θέλω να γίνω ποιητής, να σε πλανέψω με τους πιο ωραίους στίχους.
Θέλω να γίνω τα πάντα για εσένα
αρκεί να με αφήνεις να ν…
Μερικές φορές φακκώ την κκελέ μου πας στον τοίχο. Όι γιατι την βρίσκω.. Αλλά λαλώ ότι εν γίνεται να έσχει έτσι ανίδεα πλάσματα. Εν γίνετε να κυκλοφορούν τζαι να ανίουν το στόμα τους τζαι να λαλούν μπούρδες. Λαλούν ότι εμορφωθήκαμε τζιολάς. Ότι έφυε η εποχή του γαουρκού. Κάποιοι μάχουντε τζαι για λύση, κάποιοι λαλούν για ένωση με την μητέρα πατισμένη Ελλάδα - ετσι για να μεν παρεξηγούμαστε εν ανήκω σε κανένα κόμμα, ούτε κανενός αρνί δεν είμαι. Δηλώνω απλά άτομο με δική μου γνώμη, που κάποιοι απλά την έχετε χεσμένη την γνώμη σας, γιατί τζίνο που λαλείτε ότι κουβαλάτε μέσα σε τζίνο το κρανίο, ναι ναι το μυαλό, είναι μόνο για διακοσμητικό στοιχείο. Τα λουλούδια σαν λείπουν καλέ!
Ένιξερω αν μπορώ να τοποθετήσω ούλες τις σκέψεις μου μες σε τούτο το σπέις που μου διούν να γράψω. Εν η μιζέρκα σας που ενα σας φάει, εν τζινό που εμπήκε μες στο μυαλό σας για την απόκτηση ούλων των πραμάτων. Τζαι η τεχνολογία βουρά, τζαι οι ανθρώποι δουλεύκουν για να μπορούν να την πιάσουν. Ιπαττ, Άπολ, και τα …
Ξέρεις, πάντα στην αρχή δυσκολεύομαι.
Πάντα για μένα οι αρχές ήταν δύσκολες!
Έτσι έμαθα άλλωστε...
Πάντα έκανα υπομονή για το ωραίο, για το ξαφνικό...
Πάντα γίνονταν όλα αυτά, ίσως... ίσως, γιατί περίμενα εσένα.
Περίμενα εσένα να φανείς -να μου αλλάξεις την ζωή.
Εγω, πιστεύω στην  όμάδα - στην λειτουργία της.
Να κοιτάζεις τον άλλο μέσα στα μάτια και να μπορείς να πιστευείς
ότι αυτός είναι ο άνθρωπός σου, ή μπορεί να γίνει..
Να έχει την ιδιότητα να σε κάνει να χαμογελάς.
Είναι όλα αυτά που ακόμα δεν μπορώ να πιστεψω.
Κάθομαι τις νύκτες και μετρώ τις στιγμές μου.
Προσπαθώ να βρω μια ισσοροπία..να βρω όλα μου τα δυνατά συναισθήματα.
Όλα αυτά δεν με πέρνουν πίσω, με πέρνουν μπροστά..
Με πέρνουν στο τώρα!
Σε αυτό που ζω την συγκεκριμένη στιγμή μαζί σου!
Τώρα δεν φοβάμαι.
Άλλωστε ο φόβος είναι αίσθημα που σου προκαλεί ο άλλος.. και ναι, μαζί σου δεν φοβάμαι.
Αυτό το κατάφερες τόσο εύκολα που για μένα, ειλικρινά, ήταν δύσκολο.
Κι αν όλα είναι όμορφα πια, έχουν μελωδίες και χρώματα, μην τ…
Έχω ακούσει για κάποια "Θεία Δίκη", έχω ακούσει ότι αν βρίσκεσαι σε κάποια θέση θα βρεθεί και  ο άλλος, επίσης, έχω ακούσει,ότι όλα είναι ρόδα και γυρίζουν.
Δεν ξέρω τι έχετε ακούσει, αλλά το μόνο που εξακολουθώ να ακούω είναι την Θεία Στέλλα να μιλάει ατελείωτες ώρες, για τους έρωτες της ζωής της, για τα πάθη της, για τα λάθη της.
 Ώρες - ώρες μου τρυπάει τα αυτιά.
Όμως ποτέ δεν την διακόπτω, έχει τόσα πολλά να μου πει - τόσα να μου διηγηθεί, μερικές φορές καταφέρνω να κοιτάξω μέσα από τα μάτια της την λάμψη των στιγμών της.
Μου είχε πει για κάποιον Θανάση, ότι ήταν ένας έρωτας μεγάλος, ότι γι αυτόν πήγε στα Χανιά να τον συναντήσει, ότι έκαναν έρωτα κάτω από ένα δέντρο και εκεί σφράγισαν τον έρωτά τους.
Μου είχε πει ότι τα μάτια του ήταν τόσο μεγάλα όσο και τα όνειρα που είχαν κάνει.
Λέγανε ότι θα παντρευτούν, ότι θα ζήσουν στο χωριό, μακριά από την πόλη.
Ότι κι αν είχαν πει, έμειναν όνειρα!
 Ο παππούς ήταν αυστηρός, είχε αυτή την κυπριακή ατάκα μέσα στο μυαλό του "Πα…
Θα ήταν πολλά όμορφο να ξεχνούσαμε εμείς οι ανθρώποι
τον πόνο που μας προκαλούν οι άλλοι οι ανθρώποι,
θα ήταν πολλά πιο όμορφο να μεν εφοούμασταν τα συναισθήματα
που μας προκαλούν τα καινούργια τα άτομα στην ζωή μας.
Θα ήταν όλα  πιο όμορφα να μην ασχολούμασταν με μικρότητες.
Να αγαπούσαμε σαν την πρώτη μας φορά.
Τόσο δυνατά, τόσο αληθινά!

Τα ποτήρια μας πολλές φορές τα τσουγκορύμε,
τα σπάζουμε,
τα μαζεύκουμε από το πάτωμα σαν να μην έγινε τίποτα.
Έτσι τζαι εμείς πρέπει να μαζευόμαστε σαν να μην έγινε ποττέ τίποτε.
Σαν να μην πληγωθήκαμε ούτε μια φορά.

Καμιά αγάπη δεν είναι ανόητη.
Ανόητες είναι οι πράξεις των ανθρώπων.
Ανόητες ένει τζαι οι επιλογές μας.
Τίποτε εν θα μετανιώσω.
Ούτε την στιγμή που έππεσα χαμέ,
ούτε την στιγμή που κοίταξα ψηλα.
Έννα μετανιώσω μόνο, που κάποτε έχανα τον εαυτό μου
τζαι εγινίσκουμουν κάτι άλλο που ένιμουν εγώ.
Που ένειχα το θράσσος να παλέψω για τζίνα που ένιωθα
ότι άξιζα.
Συγχαρητήρια ένα δώσω τζαι στον εαυτό μου
γιατί ήσουν εσύ, τζαι εσυ, τζαι ακόμα τ…
Έτριζε η πόρτα,αγόρι μου...καθώς έμπαινες στο δωμάτιο.
Έτριζε και η παρουσία σου.
Έτριζαν και τα συναισθήματά μου.
Η καρδιά μου ήταν λιώμα από τα ποτά.
Ούτε που με κοίταξες, απλά πέρασες από δίπλα μου
για να ετοιμάσεις την βαλίτσα με τα ρούχα.
Ούτε που με κοίταξες, απλά προσπέρασες,
σαν να μην υπήρχα ούτε εκείνη την φορά.- σαν να μην ήμουν η ζωή σου τώρα πια.

Με άκουσες που έκλαια.
Σταμάτησες μόνο εκείνη την  φορά
και γέλασες ειρωνικά.
Ούτε πως ήμουν η ζωή σου τώρα πια.
Ούτε πως ήσουν εσύ που γνώρισα στο
πάρκο με τα πουλιά.
"Έλα να πετάξουμε μαζί, θα σου δώσω εγώ
τα δικά μου τα φτερά, μην φοβάσαι κι
ας είναι τσακισμένα από παλιά..
Έλα με τα δικά μου
τα φτερά, αντέχουν και των δύων μας την χαρά".
Έτριζε η παρουσία σου αγάπη μου
σαν σε έβλεπα που έφευγες,
κι σαν ναυαγός μάζευα τα δάκρυα από το πάτωμά μου.
Πελαγωμένη μέσα στο δωμάτιό μου.
Μέσα στην στεναχώρια μου.
Μέσα στην ζωή μου.
Στην απουσία σου.
Στην απαισιοδοξία σου.
Στην φαντασία σου.
Στα λόγια σου.
Στις εντάσεις σου…
Eίσαι τρελή ρε γυναίκα είσαι τρελή.
Μη σκύβεις το κεφάλι.
Μην αφήνεσαι σε αυτό το κόσμο το άμοιρο.
Είσαι τρελή που τα δόντια σου έχουν "πέσει" από το πείσμα σου.
Μερόκάματο στο μεροκάματο για μια χούφτα φαγητού
μα όλοι σε καμαρώνανε και σε λέγανε "Παλικάρι".
Είμαι "Άντρας με τα όλα μου", έτσι έλεγες όταν
η παρέα  σε φώναζε χαιδευτικά "Θωμά".
Το όνομα του πατέρα σου, που απ' ότι κατάλαβα, τον καμάρωνες...
Το πόσο τον γνώρισες,  τον αναγνώρισες και τον έζησες ποτέ δεν μου είχες πει.

Ποτέ δεν άνοιγες το καταραμένο σου στόμα να μιλήσεις, να πεις έστω μια λέξη..

Πάντα στην ακοή του ονόματος του, απλά ταραζόσουν παίζοντας με τα δάκτυλα σου νευρικά,
 ήτε απλά χαμογελούσες σαν να μην συνέβεναι τίποτα πια..
 Δεν μπόρεσα όμως ποτέ να   κατάλαβω αν υπήρχε ειρωνικό ή πονεμένο ύφος στο χαμόγελό σου.

Είσαι τρελη ρε γυναίκα! Είσαι τρελή!
Τα φουστάνια για σένα ήτανε απλά σαν ένα ρούχο από πανί.
¨"Γυναίκα δεν νιώθω όπως παλιά, τώρα η μόνη μου έννοια ε…
Ούτε που χτύπησες την πόρτα..
Ούτε που φάνηκε από μέσα η όψη σου.
Μπήκες ξαφνικά -
Άλλωστε, το έβλεπα  στο χαμόγελό σου...
Ήσουνα αποφασισμένος..
Ούτε που ρώτησες αν έπρεπε να με κοιτάξεις στα μάτια.
Αν μπορείς να σταθείς δίπλα μου..
Ήσουνα σίγουρος...
Τόσο σίγουρος που τα μικρά έγιναν μεγάλα
και τα φτερά,
είχαν επουλωθεί με
την ζεστασιά των χεριών σου.
Ούτε που χτύπησες την πόρτα..
Μόνο τα κεφάλια των ανθρώπων πρέπει να χτυπάς στον τοίχο,
έτσι για να θυμούνται να ερωτεύονται,
έτσι για να θυμούνται πως είναι να πλανεύονται..

Ούτε που με νοιάζει αν ο κόσμος είναι τρελός,
και δεν ξέρει που πατά..
Ούτε κάτι άλλο με νοιάζει τώρα πια,
αφού είσαι δίπλα μου και μου γεμίζεις
τις μέρες μου, με τα δικά σου φιλιά.

Μου λένε ότι τα χρόνια περνάνε,  να βιαστώ να ζήσω,  να μην γεράσω, να μην φοβάμαι να μην πάψω να γελάω.
Νιώθω τόσο μικρή σε ένα τόσο μεγάλο κόσμο. Νιώθω απέραντη χαρά που τώρα έχει τελειώσει ο πόνος. Νιώθω να μου έρχεται από κάπου η αγάπη. Νιώθω κι άλλα πολλά, μα όλα αυτά σαν γνώριμα μου φαίνονται πια.
Το κάθε κεφάλαιο στην ζωή σου υπάρχει για να το τελειώνεις..  Τότε είσαι έτοιμος για το καινούργιο σου βιβλίο.
Αυτό το βιβλίο θα είναι στα χέρια σου... Ή θα το αξιοποιήσεις ή θα το πετάξεις. Τα ωραία τα κρατάς, και τις μικροπρέπειες απλά τις προσπερνάς.
Να που ήρθες και εσύ, και μου έχεις αλλάξει την ζωή.
Καλημέρα λοιπόν.. Είσαι έτοιμος για μια καινούργια αρχή?
Aν θέλεις ας κρυφτείς.
Αν γουστάρεις  σκύψε χαμηλά,
με τα σκουλήκια που τρύπωσαν μέσα στα μυαλά.

Αν γουστάρεις πάλεψε το "εγώ" σου
και μην ντραπείς όταν οι αγωνιστές
θα σε κοιτάζουν χωρίς το στουπί,
χωρίς τα γάντια σου, χωρίς την γροθιά σου ψηλά!

Βλέπε κατευθείας εκεί που χτυπάς, σαν γιορτή από τραγούδια σκοτεινά,
που μόνο λίγα άτομα θα αναγνωρίζουν και θα ψυθιρίζουν φανερά.

Εκείνη την νύκτα που είχα την επιλογή
να φτύσω στα μούτρα σας,
να αλλάξω την κούτρα σας,
άντε και την φούστα σας.
Άντρας ήμουν εγώ,
αίμα σας έφτυνα
και τα κορίτσια τα έβλεπες που έτρεχαν.
Α ρε τον κόσμο σας τον φαλικό.
Α ρε τον κόσμο σας τον σεξιστικό.
Α ρε τον κόσμο σας,
Που στον  κόσμο σας θα μείνετε,
και άντε σας είδα πόσο αντέξατε?

Τώρα καταρεύσατε σαν να μην τα "εχετε"!!!

Και εγώ γελάω δυνατά, σαν να μην συνέβηκε τίποτα
εκείνη την χρονιά

Χα χα χα!
Τα γέλια μου θα είναι το κουδούνισμα στα αυτιά.

Πες πως έχω διαφορετικό στρατόπεδο.
Πες πως είμαι εξεγερμένη.
Πες πως αυτά είναι τυχερά.

&quo…
Όλα αυτά που μου λετε ας πάν να γαμηθούν!
Δεκάρα δεν δίνω για όσα κάνεις και μου τρυπάς τα αυτιά.
Δεν παρέδωσα τα όπλα εγώ.
Έχω καρδιά!
Κάτι που εσύ ούτε θέση έχεις, για τα αρχίδια που λες πως κουβαλάς.
Δεν μασάω για τα δήθεν σας.
Έχω καρδιά ρε!
Με τους προλετάριους θα πολεμήσω σαν να ήταν χθές.
Για ένα στέκκι που θα έχω στο μυαλό, που με δόντια κάψατε το μίζερο εγώ σας.
Στους δρόμους είναι η ομορφιά, μου το λες τόσο σοφιστικά.!
Πάρε τα μάτια σου από εμένα και μη με κατηγοράς!
Όταν θα πολεμήσεις με τα νύχια σου και θα σκάψεις με τα πόδια σου, τότε κάτσε ηλίθιε να μου μιλάς.
Μη μιλάς ρε!  Μη μιλάς!
Έχω καρδιά!