Αναρτήσεις

Θέση.

Κάποιες από τις ζωές μας είναι οι επιλεγμένες προσπάθειες για την φυσιολογική ανάγκη να μην αποτύχουμε.
Στάδια της προσωρινής εγωκεντρικής τάσης για αποδοχή από τους γύρω μας, στάδια αποχώρησης και συγχώρεσης φαντάζουν σενάρια ύστατης αγένειας προς τον εκλεπτυσμένο δήθεν εαυτό μας.
Στις κατηφόρες που  συνάντησα, στα  αρπακτικά που δε συγχώρεσα, στη καμένη σάρκα που αντίκρισα στον κάθε υπέρτατο προδωμένο δούλο φιλίας και αγάπης έχω να δηλώσω ότι η επούλωση των πληγών μου, έχει ολοκληρωθεί.
Θα διεκδικήσω τη θέση απαλλαγής και τη θέση αξιοπρέπειας.
Όπως μου αξίζει.
Όπως σου αξίζει.

Πιθανότητες

Δε  πολύ γουστάρω  να μιλήσω για τις πιθανότητες ούτε αν είναι μεταβλητές ούτε αν είναι καταρτήσεις κατανομής. Δε θα ασχοληθώ με την ανάλυση τυχαίων φαινομένων και δε θα περιγράψω το αποτέλεσμα ενός πειράματος τύχης.
Η διαδικάσία από μόνη της θα με εξαντλήσει, έτσι  με ευκολία θα υποτιμήσω  το νόμισμα που βρίσκεται μέσα στα χέρια μου, θα το αφήσω κάτω και θα αναλύσω τη ζωή μου με υπευθυνότητα των πράξεων μου,
και ενώ η πράξη από μόνη της παράγει μια νέα τιμή δε θα σταθώ στη μαθηματική ανάλυση αλλά στην γλωσσική πράξη.
Έχω διαπράξει μαθηματικό έγκλημα με φιλολογικό υπόβαθρο, με ξεκάθαρη  νυκτερινή βούληση.
Έτσι θα χωρίσω τους ανθρώπους σε μέρα και νύκτα - σε σκοτάδι και φως.
Αγαπώ πολύ τα σκοτάδια του κόσμου, τη μαύρη, την άυλη, την ανεξήγητη συμπεριφόρα, τα καλά κρυμμένα μυστικά, τα εκατομμύρια κλειδιά που θέλουν ν' ανοίξουν τη θωρακισμένη πόρτα που με βία κρατάς τόσα χρόνια σαν μυστική κληρονομιά.
Στο κάθε ανατριχιαστικό μπουντρούμι του εαυτού μας, στη πιο σκοτεινή πλευρά του εί…

Τιάρα.

Η γυναίκα που ονειρεύτηκες ότι θα ήσουν, θα σε κοιτάει από μακρύα και θα γελάει.
Η γυναίκα που σκάλιζες από μικρό παιδί θα κουνάει το κεφάλι της, θα σε κατσαδιάζει
θα σου ουρλιάζει και θα σε κοιτάει...
Θα σε κοιτάει σαν μικρό παιδί που φορά την κατάντια σε στεφάνι αγνότητας.
Κοίτα πως χορεύουν οι  σκέψεις στοιχειωμένες, από αναμνήσεις υποχρεωμένες, από παραμύθια "φτιαγμένα" κι από φίλτρα του δάσους μαγεμένα.
Κατάρα να έχουν οι ανθρώποι που σε προσκαλούν σε τσίρκο κι ενώ σου τάζουνε θεάματα, ξεσπάς μέρα με τη μέρα σε κλάματα, κατάρα να έχουν τα αμάθητα,συλλογικά του κάθε είδους ποιητικά αποσπάσματα.
Η γυναίκα που δεν αγάπησες, που δεν την θέλησες ή δεν έψαξες έχει αποκοιμηθεί σε ένα σκουριασμένο κρεβάτι, έχει αγκαλιά την ψυχή της και κάνει δήθεν ότι προσεύχεται.
Αν το κερί είναι ελπίδα, το φιτίλι μου τελειώνει.
Αν το κερί είναι φως, είναι σκοτεινά εδώ που είμαι.
Καθέ φορά που λέω να αναπνεύσω, να ζεστάνω λίγο τα χέρια μου,
φοβάμαι... φοβάμαι μη σβήσω το κερί μου.
Κρύωσα από …

Η.

Προσωρινά συναισθήματα με  αμφιλεγόμενη ημερομηνία λήξης.
Σε έχω ονομάσει τον υπαίτιο του θανάτου μου,
σε έχω ονομάσει "απουσία" στη ζωή μας.
Μη  πέσεις στην παγίδα  να δικαιολογήσεις  "απουσίες" με συναίνεση,
παγωμένα κρεβάτια, μη ενθουσιασμό μ' ένα θρασσύτατο  "θα δούμε".

Έτσι όπως πας και έρχεσαι με την βαλίτσα στο χέρι,
χωρίς σταθμό, χωρίς προορισμό, με ένα βασιλικό βόλεμα να σε κυριαρχεί
είναι ή επιβεβαίωση του μικροσκοπικού σου ανδρισμού
είμαι η κατάντια προσωποποιημένη.

Απορούσα με την επίγνωση της καχυποψίας σου, όποτε  λάμβαναμε μέρος  στο συγκεκριμένο στρογγυλό τραπέζι των συναντήσεών μας.
Όσο μιλούσαμε για επίλυση του προβλήματος τόσο μούγκριζες από εγωισμό.
Όσο σου ομολογούσα το "φόνο" που είχα διαπράξει, τόσο κατηγορούσες την  λυσσασμένη γυναικεία μου φύση.

Υπερέβαλα επιδεικτικά με τα ίχνη της ισόβιας φυλάκισης μου, που είχα το θράσος να κρεμάσω  όλα τα αποδεικτικά στοιχεία απάνω στον τοίχο,
χωρίς ενοχές, χωρίς δολοπλοκίες, χωρίς ντροπή,
εκεί, κρεμασμένα ξεκάθαρα με τις τύψεις να μου χαμογελάνε.

Η απάτη, δεν έχει να κάνει μόνο με προδοσία της επιλογής σου,
έχει περισσότερο να κάνει με την προδοσία του εαυτού σου,
του λανθασμένου ευατού σου, τη λάθος όψη του νομίσματος, την απενεργοποίηση των συναισθημάτων, τον εκ μηδενισμό της αλήθειας και της πραγματικότητας.

Χόρτασα κι εγώ με τις ρομαντικές ηλιθιότητες του κάθε πονεμένου επιπόλαιου αριστερού, αναρχικού ή φιλελεύθερου ατόμου που έταζε βόλτες ατελείωτες στα Ηλύσια Παρισιού και καταλή…
Χτυπούσες την πόρτα δήθεν με μανία,
ψαχούλευες για στιγμές μέσα απ τις ταινίες
μέσα από φωτογραφίες,
μέσα απ' αυτά
που κάποτε υποσχέθηκες
που κάποτε ίσως και να ονειρεύτηκες.

Ψυχολογική βία είναι να ορκίζεσαι ωκεανό
και να δίνεις σταγόνες.
Ψυχολογική βία είναι να κοιμάσαι χωρίς μέλλον,
να ξυπνάς με αβεβαιότητα.
Ψυχολογική βία είναι η παρουσία που μυρίζει απουσία.

Με τις ανάσες -

Την είχα δώσει την υπόσχεση μου, στην κακόμοιρη τη μάνα μου, ότι η κοιλιά θα γίνει μπόι και η ευχέρεια του λόγου δεν θα πάψει να ανατέλλει απ΄ το στόμα μου.
Η παρακμιακή μου ηλικία δεν φαινόταν, έτσι εκμεταλλευόμουν την μπλεγμένη κατάσταση  του χρόνου παίζοντας το αθώο κοριτσάκι στους αγνώστους, υποβιβάζοντας  με ευκολία διψήφιους μήνες που με βόλευαν ή ηλικίες που θα τους βόλευαν.

Έχτισα κι ένα  όμορφο σπίτι στο παραλιακό, έτσι για να ξοδεύω το πόνο μου στα κύματα, καθώς το μόνο που δεν έβαλα υποθήκη για την μόστρα του κεφαλιού μου, ήταν τα όργανά μου, τα μουσικά όργανα, η ζωή μου, η δεύτερη ζωή μου -

Με τις ανάσες ξόδευες την ζωή μου, με τις ανάσες -

Γνώριζες από πρώτο χέρι ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε  ζώα, περίεργα ζώα - καρκινώματα στον καταθλιπτικό μας καθρέφτη.
Ο έρωτας είναι ωμός, εντελώς ωμός κι όμως ήδη  έχω φάει την σάρκα μου από δαύτων.
Οι νύκτες με εξάτμισαν, με ρεζίλεψαν, με υποτίμησαν πίνοντας εκρηκτικά κοκτέιλς την παράνοια μου,  συνοδεύοντας την  με σφηνάκια αίμα…