Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Προσευχή.

Σαν δυο εραστές ξεκινήσαμε.
Ξεψυχούσαμε στο κορμί του άλλου.
Ζηλεύαμε από τις πληγές μας.
Κι οταν ξημέρωνε απλά χαμογελούσαμε για την καινούργια μέρα.
Έτσι κάπως αρχίσανε.
Έτσι όμορφα, γλυκά και με τρυφερά αισθήματα.
Ανάγκαζες το κορμί μου να χορεύεις στους παλμούς σου.
Κι όταν νύχτωνε, ήσουν πλάι μου.
Φιλούσες τα χέρια μου και τα ζέσταινες, όπως ζέσταινες και την καρδιά μου.
Τι ωραία μελωδία...
Άνοιγα τα χέρια μου και παρακαλούσα να ήμουν η προσευχή σου.
Η προσευχή που ποτέ δεν είπες.


















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρομακτικές υπεραναλύσεις με μεγεθυντικό φακό άγνοιας. Παιδικές αντιδράσεις ενός αψυχολόγητου χαρακτήρα  με  πεντάλεπτες διαφημίσεις για ...