Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015


Δεν πρόσεξες ποτέ τα γόνατα μου,
πόσες πληγές τα σημάδεψαν,
δεν σε ένοιαξε ποτέ να τρέξεις δίπλα από εμένα,
να ζωγραφίσουμε με μουσική,
να χτίσουμε κάστρα,
να σε προσκαλέσω στο δείπνο της Ζωής.

Δεν πρόσεξες ποτέ πόσα χαμόγελα σκόρπισα εκείνο το βράδυ,
πόσες νύκτες ξάπλωσα απάνω στο κρεβάτι και ονειρευόμουν.
Δεν ξέρεις, δεν θες ούτε να μάθεις για τις στιγμές που έζησα για
τα αστέρια που μέτρησα,
για τους ανθρώπους που με σημάδεψαν, τις ιστορίες που άφησα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Που και που σε θυμάμαι και προκαλώ την τύχη μου να σε δω , κι όλο η τύχη είναι με το μέρος μου, μου κάνει το χατίρι να σε βλέπω, να σε θαυ...