Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Να πάρεις τα λάθη σου,
να πάρεις τα πάθη σου,
να πάρεις όλα αυτά που σε νικάνε
και τις νύκτες δεν  σε αφήνουν να κοιμάσαι.
Ξέρω πόσο μετανιώνεις
μα για μένα το ρολόι λέεi ότι άργησες.
Να πάρεις όλα αυτά που φτιάξαμε και
σαν σκουπίδια  τα πετάξαμε,
κι αν από λάθος κλάψαμε,
τότε καταβάθος μπορέσαμε και τα θάψαμε.

Οι άνθρωποι μεγαλώνουν.
Ξεχνάνε και κάποτε μετανιώνουμε.
Φθείρονται σαν πλαστικά.
Καίγονται σαν παλιά ρούχα μιας γιαγιάς...

Κοίταξε πόσο προσεκτικά αγαπάνε.
Μέσα σε ολόκληρα κουτιά φοράνε.
Κανείς δεν είναι ελεύθερος.
Ούτε εγώ.. Ούτε εσύ.
Κάποτε είχα ακούσει ότι είμαστε δεσμευμένοι με το παρελθόν το παρόν και το μέλλον,
Δεν αρνήθηκα ούτε μια λέξη σας.
Φέρθηκα γελοία σαν στημένος ηθοποιός.
Δεν αρνήθηκα ποτέ μου την συμπεριφορά σας.
Φέρθηκα ανόητα κι ας κάνατε κουμάντο στα όνειρά μας.

Μα θα σας το πω ξανά,
θα μας βρείτε σε κάθε γειτονιά,
να πολεμάμε αυτά που αγαπούσαμε
όταν ήμασταν μικρά παιδιά.

Ό,τι κι αν νοσταλγούμε στο τέλος
μέσα στα παραμύθια θα πνιγούμε.
Όσο κι αν προσπαθούμε,
μερικοί άνθρωποι είναι στα αλήθεια μικροί
φοβόντας την ίδια τους την ύπαρξη -
σαν να είναι από γυαλί.

Μα δεν θα πω τίποτα πια,
οι λέξεις με πνίγουν σαν σχοινιά,
τσαλακώνοντας κάθε ελπίδα
που άντεξε για εμάς.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρομακτικές υπεραναλύσεις με μεγεθυντικό φακό άγνοιας. Παιδικές αντιδράσεις ενός αψυχολόγητου χαρακτήρα  με  πεντάλεπτες διαφημίσεις για ...